مدیریت، آموزش و توسعه در عصر دیجیتال 1 پیاپی ۳ 2024 09 20 The Role of Technology in Promoting Educational Justice from the Perspective of the Philosophy of Education and Learning نقش فناوری در ترویج عدالت آموزشی از دیدگاه فلسفه آموزش و یادگیری 91 101 10.61838/medda.1.3.7 FA فاطمه جاوید گروه روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2024 07 12 <p>This article examines the role of technology in promoting educational justice from the perspective of the philosophy of education and learning. Educational justice implies that all individuals, regardless of their personal or social circumstances, should have access to quality education. On the one hand, digital technologies, such as online learning platforms and artificial intelligence, can contribute to reducing educational inequalities. However, challenges such as the digital divide and algorithmic biases must also be considered. This study employs a qualitative approach and meta-analysis, utilizing various philosophical frameworks, including pragmatism, critical theory, existentialism, and structuralism, to explore the impact of technology on educational justice. Pragmatism argues that technology can create meaningful learning experiences, whereas critical theory warns that technology may become a tool for control and restriction. In contrast, existentialism emphasizes the importance of individuality and freedom in the learning process, while structuralism views technology as a means of fostering collaborative and interactive learning environments. The results of the meta-analysis indicate that technology can be an effective tool for achieving educational justice, but only if it aligns with principles such as equity, freedom, and participation. The design of educational technologies should address the diverse needs of students, and policymakers and developers must ensure that all individuals have equitable access to learning opportunities. Future research should further examine the long-term effects of technology on educational justice and various dimensions of inequality to develop more just and inclusive educational technologies.</p> <p>مقاله حاضر به بررسی نقش فناوری در ترویج عدالت آموزشی از دیدگاه فلسفه آموزش و یادگیری پرداخته است. عدالت آموزشی به این معناست که همه افراد، بدون توجه به شرایط شخصی یا اجتماعی‌شان، بتوانند به آموزش باکیفیت دسترسی داشته باشند. ازسویی فناوری‌های دیجیتال، مثل پلتفرم‌های آموزش آنلاین و هوش مصنوعی، می‌توانند به کاهش نابرابری‌های آموزشی کمک کنند، اما موانعی مانند شکاف دیجیتالی و سوگیری‌های الگوریتمی نیز وجود دارند که باید مورد توجه قرار گیرند. در این پژوهش با استفاده از روش کیفی و فراتحلیل و استفاده از چارچوب‌های فلسفی مختلفی مانند پراگماتیسم، نظریه انتقادی، اگزیستانسیالیسم و ساختارگرایی به تاثیر فناوری بر عدالت آموزشی پرداخته شده است. پراگماتیسم معتقد است فناوری می‌تواند تجربه‌های یادگیری معناداری ایجاد کند، اما نظریه انتقادی هشدار می‌دهد که فناوری ممکن است به ابزاری برای کنترل و محدودیت تبدیل شود. از سوی دیگر، اگزیستانسیالیسم بر اهمیت فردیت و آزادی در فرآیند یادگیری تأکید می‌کند، در حالی که ساختارگرایی فناوری را ابزاری برای ایجاد محیط‌های یادگیری مشارکتی و تعاملی می‌داند. نتایج فراتحلیل نشان داد که فناوری می‌تواند ابزاری مؤثر برای تحقق عدالت آموزشی باشد، اما تنها در صورتی که با اصولی مانند عدالت، آزادی و مشارکت هماهنگ باشد. طراحی فناوری‌های آموزشی باید به نیازهای متنوع دانش‌آموزان توجه کند و سیاست‌گذاران و توسعه‌دهندگان نیز باید اطمینان حاصل کنند که همه افراد به‌طور عادلانه به فرصت‌های یادگیری دسترسی دارند. در آینده، تحقیقات بیشتری باید به بررسی تأثیرات بلندمدت فناوری بر عدالت آموزشی و همچنین ابعاد مختلف نابرابری بپردازند تا فناوری‌های آموزشی عادلانه‌تر و فراگیرتری توسعه یابند.</p> https://www.jmedda.com/jmedda/article/download/60/48